Τον θελω αλλα εκεινος δεν το ξερει…

By | 1 Σεπτεμβρίου 2015

Λοιπον, εγω ειμαι 18 χρονων και εμενα η ιστορια μου ειναι λιγο διαφορετικη… Γνωρισα ενα παιδι με εναν λιγο παραξενο τροπο… Γνωριστηκαμε μεσα απο ενα παιχνιδι.. Στο παιχνιδι, λοιπον, επικοινωνουμε με μικροφωνα.. Εμενα απο την αρχη μου αρεσε πολυ η φωνη του αλλα αυτο μονο… Σε καποια φαση μου ειπε το facebook του για να τον κανω add και να δω κατι που αφορουσε το παιχνιδι.. Εγω εννοειται πως τον εκανα γιατι επρεπε να δω αυτο το “κατι” αλλα περα απο αυτο το “κατι” ηθελα να ξερω και με ποιον παιζω τοσο καιρο… Με το που ειδα την εικονα προφιλ του μου αρεσε αρκετα θα ελεγα σαν παιδι και ηθελα να τον δω και απο κοντα… Προσπαθουσα να του το προτεινω και το καταφερα τελικα… Συναντηθηκαμε και μαλιστα και με αλλα παιδια απο το παιχνιδι…. (Εδω να πω οτι ειχα παει στην περιοχη που μενει πριν την συναντηση μας και με τα αλλα παιδια, που ειναι λιγο μακρια για εμενα και τον ειδα εκει περα για πρωτη φορα για παρα μα παρα πολυ λιγο.. Να σημειωσω επισης οτι το ηξερε οτι θα παω γιατι ειχαμε μιλησει προηγουμενως αλλα ηταν με την παρεα του και δεν μπορουσε να ερθει… Ζητημα αν μιλησαμε 5′..ισα ισα που συστηθηκαμε, γιατι δυστυχως επρεπε να φυγω)… Τελος παντων συναντηθηκαμε και σε μια περιοχη σχετικα κοντα στο σπιτι μου που πηγαινει πολυς κοσμος… Καθησαμε και μιλησαμε… Ημασταν 4… Εγω, εκεινος και αλλα δυο παιδια, ο ενας εκ των οποιων ειναι κολλητος του και στην πραγματικοτητα.. Αυτα που λεγαμε αφορουσαν στο μεγαλυτερο μερος τους το παιχνιδι και λιγο την πραγματικοτητα αλλα μου αρεσε πολυ… Εγω κυριως ακουγα…( Γενικα δεν μιλαω πολυ) τον ακουγα, λοιπον, προσπαθωντας οσο μπορω να ειμαι ανετη και να μην καρφωνομαι… Δεν ειναι και το πρωτο κορμι ουτε η πρωτη μουρη αλλα δεν ξερω… Με εχει τραβηξει παρα πολυ το γεγονος οτι μοιραζομαστε μια κοινη αγαπη, γιατι για αγαπη προκειται το συγκεκριμενο παιχνιδι 😛 γενικοτερα θα ηθελα να μπω στην διαδικασια να μαθω περισσοτερα γι’αυτον και θα ηθελα να κανουμε παρεα… Να γινουμε κανονικοι φιλοι… Να εχουμε να μοιραστουμε και αλλα πραγματα περα απο το παιχνιδι… Το προβλημα ειναι ομως οπως προανεφερα οτι μενει σχετικα μακρια και εγω δεν μπορω να παω οσο και να θελω μονη μου εκει… Πρεπει να πω στους γονεις μου να παμε αλλα και παλι δυσκολο να τον δω γιατι δεν γινεται να τους αφησω και να αρχισω να τον ψαχνω…. Οι πιθανοτητες δηλαδη να τον δω ειναι και παλι πολυ μικρες… Εν τω μεταξυ εχουμε και μια διαφορα ηλικιας 6 χρονων και κολλαω και σε αυτο… Δεν ξερει τιποτα απο οσα αισθανομαι και πολλες φορες και εγω η ιδια νιωθω οτι ειναι εντελως παραλογο αυτο που συμβαινει και απογοητευομαι… Θελω να μιλησω σε καποιον και δεν μπορω γιατι αισθανομαι οτι θα με θεωρησει επιπολαιη, που μπορω να πω πως δεν ειμαι… Γενικα δυσκολα να μου αρεσει καποιος αλλα οταν το κανει κολλαει στο μυαλο μου και δεν λεει να ξεκολλησει… Αυτο ακριβως εχω παθει και τωρα και δεν ξερω τι να κανω… Δεν ξερω πως να το χειριστω δεν ξερω τιποτα… Νιωθω οτι ειμαι καταδικασμενη… Σας παρακαλω οποιος μπορει να βοηθησει με οποιονδηποτε τροπο ας το κανει… Θα με βοηθησει παρα πολυ και η αποψη καποιου τριτου προσωπου… Ισως μπορεσω να σκεφτω λιγο πιο καθαρα με αυτον τον τροπο…. Συγγνωμη για το τεραστιο κειμενο!!!