χαμενη.

By | 11 Ιουνίου 2017

Νιωθω τοσο χαμενη και πως δε γνωριζω τον εαυτο μου. Εχω μια σχεση απο αποσταση αλλα απο οτι φαινεται ειμαι τοσο χαμενη που οτι και να κανω τον πληγωνει, και ειναι λογικο. Πραττω αυθορμητα χωρις να σκεφτω τι επιρροη θα εχει αυτο πανω του, και καταβαθως πιστευω οτι ειναι κυριως λογο ανωριμοτητας. Αλλα νιωθω σαν να μη μπορω να συγκρατησω τον εαυτο μου, κανω πραξεις που ξερω πως θα τον πειραξουν, και μετα νιωθω ασχημα. Προκειται να παντρευτουμε συντομα και φοβαμαι οτι ισως εχω πεισει τον εαυτο μου οτι τον αγαπαω χωρις να ειναι αληθεια, καταληγω να του λεω ψεματα γιατι νιωθω πως θα τον πονεσω αμα του πω ολη την αληθεια και ειναι ενας ανθρωπος με καταθλιψη. Δε θελω να τον πονεσω. Νιωθω αυτη τη στιγμη πως ειμαι ετοιμη να γινω οσο οριμη αρμοζει για να ειμαι σωστη απεναντι του, αλλα δε θελω να βρεθω σε μια θεση που να ειναι πολυ αργα και του καταστρεψω τη ζωη. Ποναω οταν τον βλεπω να ποναει, αλλα το γεγονος οτι ακομα ψαχνω τον εαυτο μου με κανει να μη καταλαβαινω αμα κανω αυθορμητες πραξεις απο αδιαφορια για εκεινον ή επειδη δε ξερω ποια ειμαι και απλα πραττω και περιμενω να δω αποτελεσματα. Πως μπορω να τα διαχορισω? Δε θελω να του κανω αλλο κακο. Τι ειναι πραγματικα σωστο και δικαιο και για τους δυο μας?

  • Fay

    Να παντευτεις κάποιον κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι άδικο για αυτόν,για σένα αλλά και για τα παιδιά που θα φέρεις στον κόσμο αν αποφασίσεις να κάνεις οικογένεια…Γιατί κάποια στιγμή όλα αυτά θα βγουν προς τα έξω και τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα…Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί δεν το παίρνεις απόφαση να χωρισεις έναν άνθρωπο και να προτιμάς να τον κοροϊδεύεις …