Δεν ξερω τι μου συμβαινει…

Γειά σας, ειμαι 17. Τα περισσοτερα κοριτσια στην ηλικια μου (σχεδον ολα) ειναι ανωριμες και θελουν αλλο αγορι καθε μηνα, ολο νομιζουν οτι εχουν βρει τον ερωτα της ζωης τους και τετοιες βλακειες. Το δικο μου προβλημα ειναι οτι για καποιο λογο ειμαι πολυ πιο ωριμη και πραγματικα δεν αντεχω κανεναν στην ηλικια μου! Ειναι πραγματικα ΧΑΖΟΙ λες και δεν λειτουργεί το μυαλό τους. Το οτι ειμαι πιο ωριμη, με κανει να νιωθω ξενη σε ολο αυτο το σκηνικο. Η μονη φιλη μου που συνενοουμε πραγματικα ειναι πρωτοετης. Ομως το πραγματικο μου προβλημα δεν ειναι μονο εκει. Μου αρεσουν μονο οι “ωριμοι” αντρες. Τους τελευταιους 8 μηνες ειμαι ερωτευμενη (πραγματικα ερωτευμενη, οχι ετσι οπως ερωτευονται τα εφηβακια) με τον καθηγητη μου. Ειναι 40 χρονων αλλα μοιαζει με 35. Απ την πρωτη στιγμη που μπηκε στο σχολειο ενιωσα κατι διαφοερτικο. Τωρα που τελειωσε ομως και η χρονια και ξερω πως δεν θα τον ξαναδω ποτε εχω τρελαθει. Δεν φευγει ουτε λεπτο απ το μυαλο μου, δεν μπορω να συγκεντρωθω πουθενα, ειμαι μονιμα σε μια κατασταση θλιψης, δεν βλεπω πουθενα θετικα πραγματα, ολα ειναι μαυρα! Ακομα και οταν ειμαι στο σχολειο, 400 ατομα τριγυρω μου και το βλεπω αδειο. Ερχεται αυτος και μονο τοτε γινονται 401. Δεν ξερω τι να κανω… δεν ειναι φυσιολογικο αυτο για την ηλικια μου. Ειναι σκληρο να ζω γιαυτον ενω ξερω πως δεν εχω ελπιδες… χρειάζομαι βοηθεια και υποστιριξη, τουλάχιστον απο σας. Δεν το εχω πει σε κανεναν το θεματακι αυτο, δεν τολμαω γιατι ξερω πως δεν θα με καταλαβουν. Παρακαλω πολυ δωστε λιγη σημασια.